Privacy is duur



De 9 klingelt vrolijk weg. Ik realiseer me dat ik – wéér - vergeten ben uit te checken. Dat is mijn nieuwe taak: de vervoersbedrijven spekken d.m.v. ongedeclareerde niet-uitcheck-akties.

U roept steevast: doe het dan achteraf! Het kan op internet! Maar dan moet ik tegen die vervoersbazen zeggen wie ik ben. Ik hou dat liever geheim, wie ik ben. En ook wat ik doe, en wanneer, en waar. Waarom? Ik ben oud genoeg om begrepen te hebben dat zulks altijd op een gegeven moment tegen je gebruikt wordt. Jonkies weten dat nog niet. Die verkeren nog in een onstuitbaar en gelukzalig geloof in de osmotische toestand die o.a. social media heet. Die hebben nog geen rechtszaak aan hun broek gekregen omdat Big Brother dingen heeft geregistreerd die tegen de regelgeving van het moment in gaan, die worden nog niet achtervolgd door instanties, die zijn nog niet geweigerd bij een sollicitatie v.w. gegoogle van de personeelschef, ze hebben nog geen geheime liefdes die ze voor de rest van de wereld moeten verbergen, ze gaan nog niet om met illegalen die ze kunnen verraden door hun digitale sporen, ze zijn nog niet van hun bed gelicht door de politie omdat ze iets geks twitterden, ze zijn nog niet in concentratiekampen gestopt vanwege hun geloof, seksuele geaardheid, of graad van subversiviteit. Ook een boel ouderen kan het niet schelen, getuige de gretige aftrek van bonuskaarten en kortingsbonnen. Want laten we wel wezen: die kortingen krijgt u niet gratis: meestal moet u uw gegevens ervoor opgeven. There is, immers, no such thing as a free lunch.

Het regeerakkoord is nog nat van de pers maar ik zit met een heel andere kostenpost in de afname van mijn koopkracht in het vooruitzicht: ik zal steeds meer moeten betalen voor het behoud van mijn privacy. 4 euro aan het GVB elke keer dat ik vergeet uit te checken, 20 aan de NS, geen bonus opsoeperen bij de AH, geen klantenkaarten, geen gratis software, geen kortingen zus, geen vrijkaartjes zo. Het tikt aan.


Op Sargasso gepubliceerd.

Comments