CONFRONTATIE

Omdat ik geen leven heb, haal ik zoveel mogelijk vreugde uit mijn wekelijkse gang naar de kruidenier. In casu: uitgebreid kletsen met het personeel dat daar vatbaar voor is. De meest vatbare zijnde Corrie.
Decennia was ik gek op Corrie, en zij op mij. Als ik haar zag staan in een gangpad, gehurkt voor een schap, maakte mijn hart een sprongetje. Zij stond dan verheugd op, en vertelde mij van alles over haar leven. Zij deelde mijn akelige humor dus we lachten me wat af.
Zij had het niet breed, werd duidelijk toen ze opbiechtte geen taart voor de haar inwonende cq jarige kleindochtertje te kunnen betalen. Ik duwde haar 20 piek in de schort en duldde geen tegenspraak. Maar nooit, nooit heb ik vermoed hoe erg de werkelijkheid was.
Als (import-)Nederlander die haar zaakjes min of meer op orde heeft, kon ik mij geen voorstelling maken van het feit dat 2 volle + 2 halve banen geen garantie zijn voor een vlucht uit de armoe. Ik werd bruut uit de illusie geholpen. Confronterend laat in mijn leven.

Zij werd ernstig ziek en ik ging op bezoek.

De locatie: een rijtjeshuis in een oude volksbuurt dat tegenwoordig voor een miljoen op huispedia staat, gaf geen aanleiding om te vrezen voor haar welzijn. Hoe verbijsterd was ik dus toen ik aan kwam lopen: de voortuin verkeerde in vergaande staat van verwaarlozing. Deel van de tegels eruit gewipt, hopen zand, dode wortels. Geen beplanting. Geen bel op de deur. Ik klop. Haar man (baan bij een gemeentelijke buitendienst) doet open. Ik betreed de hal. De vloer is eruit gehaald, aan de zijkanten opgestapeld; ik loop op ongeveer de kale grond. Naar links dan.
De stank van dierenpies grijpt me naar de keel.
Mijn lieve Corrie ligt op een ziekenhuisbed in een ruimte dat in Gaza niet had misstaan. De muren zijn kaal, vies en beschimmeld. Alles is kaal, vies en beschimmeld. Één versleten leunstoel naast haar bed. Verder, afgezien van een flatscreen TV, geen meubels. 2 benches met honden erin. Die onophoudelijk blaffen.
De man: "Zij kan niet meer naar boven, dus hebben we haar hier gezet."
Ik: "In de garage."
De man: "Dit is de woonkamer hoor."
#mond #tanden

De grote, sterke, joviale Corrie, daar is niets meer van over. Weggeteerd. Zij kan amper meer praten. Zij kijkt mij aan met blinde paniek in de ogen. Doodsangst in haar pure vorm.
Ik had mij voorgenomen om haar op te monteren.
Lukt voor geen meter.

Ik vlucht.
Ik schaam me.
Ik ben er kapot van.
Ik hou daar dagen last van.
Kan niet meer slapen.
Word overspoeld met bizarre/vervelende/confronterende emoties.

Confronterende emotie 1: Opgegroeid in een rijke ende liefdeloze omgeving, ik had me een levensfilosofie aangemeten van: zolang er maar liefde is (is armoe oké). Die filosofie krijgt een enorme dreun. Want liefde, bij Corrie, klotst tegen de plinten. Zij leeft met haar liefhebbende man, haar volwassen dochter en zoon, haar 2 aanbiddelijke kleinkinderen. Allen zijn radeloos van verdriet. Hun mater familias is stervende. Opeens is dat voor mij niet genoeg. Het vuil, de verwaarlozing van het huis, ik vind het niet kunnen. Ik schaam me dat ik het niet kunnen vind. Ik schaam me dat ik (echt waar) gezegd heb: "Heeft een opknapbeurtje nodig." Ik wil de tijd terug draaien. De zin ongezegd, het bezoek ongedaan.

Confronterende emotie 2: Mijn supermarkt is bezoedeld. De luxueuze walhalla heeft zijn coulisses laten zien. Ik heb de Tovenaar van Oz gezien. Ik kan dat niet onzien.

Confronterende emotie 3:
Ik wíl opeens niet meer met het personeel van mijn grootgrutter omgaan. Ik heb een weerzin opgedaan voor armoe. Ik ben een elitaire trut die zich identificeert als een volksvrouw. Identificeerde, want de bubbel is gebarsten: ik hóór niet bij hen. Ik mág niet meer met ze praten. Ik mág niet denken dat ik ze begrijp.

Confronterende emotie 4: het besef dat je onderaan de ladder tegenwoordig compleet screwed bent. Dat een huishouding met 4 mensen in de laagbetaalde banen, geen "luie werkelozen", het niet red. Dat mensen zo leven. Dat ik dat niet wist. Dat niemand dat weet. Dat men deze mensen verfoeit wanneer ze naar strohalmen grijpen.

Confronterende emotie 5: Ik moet denken aan l'Auvergnat van Brassens, aan de croquantes en de croquants, al die mensen die het zo goed bedoelen maar zich toch afsluiten voor de behoeftigen.
Nooit gedacht dat ook ik een croquante zou worden.

Deze emoties verbleken echter bij de vaststelling dat ik eigenlijk, tot mijn schaamte, (te) gauw genas van het verdriet om dat vreselijk leed van mijn lieve Corrie, en om de levensomstandigheden van haar gezin.  Nee, waar ik pas last van hield, en lang, en nog steeds, was de psychische pijn die bovengenoemde confronterende gevoelens mij hadden bezorgd. 
Alsof dat geen confronterende emotie is. 

 

 

 ______________________________________________________________________________

URLs: https://brassens.fandom.com/fr/wiki/Chanson_pour_l%27Auvergnat_(chanson)