Het Ei

Ik had eetplannen met Thea, maar ze was niet thuis. Nogal wiedes, realiseerde ik me achteraf, want zij lag al lang en breed onder de groene zoden van Friesland. Wel een paar buurvrouwen uit haar gebouw, maar die lieten me niet binnen. Zij woonde in een gedeelte van de stad waar de mensen bijzonder waren. Stuk voor stuk van die ontwikkelde exemplaren die niet teveel aten, met een voorliefde voor ingewikkelde kunst en klassieke muziek. Een echtpaar in het bijzonder, was het gelukt, diep in de menopauze, met veel kunst en vliegwerk een ei te leggen. Onnodig te zeggen dat ze dat ei met de meeste egards omringden. 
Uit het ei was op een gegeven moment een kind gekomen.

Ik had honger en raakte aan de praat met een buurtgenoot van haar, die in bepaalde opzichten niet klopte met de rest. Hij zei: je kan prima eten in dat eetcafé. En hij nam me ernaar toe. 
Onderweg vonden wij een bizar object op straat. Wat het uitbeeldde konden we niet zeggen. Mijn toevallige ontmoeting zei: een huurauto. Wij lachen. Wat ermee te doen? "We geven het aan Het Ei."
"En dan zeggen wij: het is een huurauto."
Gierend van het lachen liepen wij met het misbaksel naar Het Ei.