Chemie

Bepaalde handelingen in mijn heden blijken hardnekkig gekoppeld aan iemand uit het verleden.

 

Als ik me opmaak komt wijlen mijn jeugdmakker de boel keuren.

 

Nu mijn chemiedocente op het gymnasium. Elke keer dat ik zout in een pan water doe zie ik haar met haar glazen staafje roeren in een dito beker, al het verhaal over de molen prevelend.

Elke keer.

Zij is inmiddels waarschijnlijk morsdood en begraven, maar een halve eeuw na dato verschijnt zij nog steeds in mijn geestesoog, springlevend, kittig, elegant, met haar ravenzwarte, immer vlekkeloos geföhnde kapsel à la Jackie O. Kennedy.

 

Ja, Nederlands lui, in Frankrijk werken de vrouwen al eeuwen, ook in de bètavakken. Mijn natuurkundedocent: ook een vrouw. Geweldige dame, waar ik óók telkens aan denk wanneer een auto voor mijn smaak wat te snel de bocht in gaat. "Elle va prendre la tangente" stelt zij dan onherroepelijk vast.

 

Mijn docent biologie alsmede technisch tekenen, de legendarische heer Simian, heeft mij voor het leven getekend met zijn stevige waarschuwingen omtrent röntgenfoto's "qui abiment l'ADN dans vos cellules." Het corpus medicus/tandheelkundige vreest mij dientengevolge collectief voor mijn weigering ioniserende straling op mijn lijfje toe te laten, anders dan voor levensreddende operaties.

 

De chemische Jackie Kennedy heeft mijn leven geprobeerd te redden door ons vroegtijdig te informeren over de gevaren van Teflon: "Cancérigène." BAM.

Nooit meer vergeten.

Of het moet zijn in de 20 jaar van mijn armzalige periode, toen ik tonnen van dat spul gevreten heb, wanneer ik afgeragde teflonpannen ge-/misbruikte die ik bij de vuilnis op straat vond.  In my defense: iets anders bestonden toen niet, of ze belandden nooit op de vuilnishoop.

 

In deze jaren 20 is PFAS niet uit de grond/eieren/fauna/media te krijgen. En zo dus ook mijn scheikundedocente uit mijn gedachten, God hebbe haar ziel.

 

God hebbe overigens 2 van de 3 bovengenoemden hun ziel, de 2 die op de katholieke kostschool lesgaven (kotsschool ligt op mijn pen bestorven). Dhr Simian was atheïst. Híj wilde vast voor geen goud dat een denkbeeldige god zijn denkbeeldige ziel zou erven.