The best a man can get

In mijn kindertijd kwam tot mijn jeugdige oortjes het baanbrekende nieuws van een wereldschokkende ontdekking: het scheermes met twee mesjes. Met veel bombarie van dure TV-reklame op prime time werden de hotste hoedanigheden van deze uitvinding breed uitgemeten. Je zag het tekenfilmpje van een haar, beeldvullend uit zijn putje stekend in een dwarsdoorsnede van de huid. Dit allemaal in oogverblindend jaren '70 technicolor, en dito design. Een haar om te zoenen. 

Daar kwam mes nr.1 aan. Langzaam en mediageniek ging hij over het haar. Lieflijk haartje legde het loodje. Waarna mesje nr.2 in beeld kwam, dat het door mesje nr.1 omhoog getrokken stompje haar een millimetertje onder de oppervlakte sneed. Het gekortwiekte slachtoffer plofte terug in zijn bedje. Je wist: het gaat heel lang duren voordat hij er weer uit komt.

Ik dacht: "Briljant. Maar als het zo werkt, waarom maken ze niet gewoon scheermesjes met tien mesjes? Dan zou elk mesje het stompje haar een stukje verder optillen, tot er helemaal niets over van was. "

Moest ik tien jaar wachten? Twintig? Nee, beste lezer. Het duurde niet minder dan 27 jaar tot het allereerste scheermes met drie blaadjes ter wereld kwam. 27 jaar! De duur van een generatie. Nog eens pakweg (ik was inmiddels zowel belangstelling als tel kwijt geraakt) 10 jaar later verscheen eindelijk het model met 4 (of was het gelijk 5?) scheervlakken. 

En wat blijkt? Het werkt niet. Twee scheert dichter bij de huid dan één, voor zover klopt het als een bus. Maar bij 3, 4 of 5 hapert het systeem: heeft het haar zich op mysterieuze wijze ontwikkeld tot resistentie, of speelt Darwin hier een rol in? We zullen het wel nooit weten. Feit is: geschept door 2, 3, 4, 5 of vermoedelijk 10 mesjes, het groeit net zo snel terug.

Bij Gillette en Wilkinson, en dat heeft consequenties voor de wedloop waar ze in verwikkeld zijn, is dat besef ondertussen doorgedrongen: het 10-bladige ideaal van mijn kindertijd zal er vermoedelijk nooit komen -- of het moet zijn om ons nog meer geld per overbodig mesje uit de zak te kloppen. Inmiddels zijn onze werelds beste scheermesproducenten andere ontwikkelingswegen ingeslagen: het vibrerende exemplaar is een feit, eerste belichaming van onontgonnen marketingscontreien, bewoond door schepsels als: het scheermes annex tandenborstel, de scheermes-zaklamp, het scheermes/mobieltje in één, het scheermes met internet aansluiting. Het scheermes dat zijn suffe scheerfunctie ontstegen heeft. Het scheermes met ballen, het scheermes met charisma.

Waar de trillende functie voor dient kunnen u alleen de dames vertellen. Met het zo kort mogelijk scheren heeft het weinig te maken vrees ik. Mijn hoop is nu gevestigd op de komst van de Mach 0: het Helemaal-Niet-Meer-Scherende-Scheermes.

In answer to Pat Condell's video "Ban the Burka" and in particular to the question: "Where are the feminists?"

Dear Pat Condell,

I am a feminist and I write columns and I do say things about burkas and such. Like:

"All gays in burkas" 
or:
"Muslim mom, teach your son how to cook."
and even:
"Veil compulsary for all".

Unfortunately, I do it in Dutch, though it is not my mothertongue, so I guess that's why you never heard of me.

Dutch people think I am too provocative. Dutch people love religion, or actually, love the concept of freedom of religion. But above all, they don't like people who disturb the peace. They have a mormonlike party in the government and are very afraid of saying anything that muslims would take offence of. Once a fanatic killed a film maker who was blasphemous to muslims, and all the Dutch unanimously could find to say was: "it's bad to kill someone but he was really naughty wasn't he."

Tonight a TV-show was broadcast where you saw imams assuring the public of the importance of allowing sharia law in the Netherlands. The show makers did not point out that this would be dangerous. It was set in a spirit of: "This would be sooo much better for the poor muslims who just can't bring themselves to abide by Dutch laws."

Best regards,

Oud Zeikwijf
atheist and/or agnost and feminist

Ban the Burka by Pat Condell

Professione: reporter

Gevestigde journalisten klagen steen en been, in het kielzog van The New York Times. Hun probleem is dat op internet een ieder zich journalist kan noemen. Zij vinden dat de kwaliteit van het nieuws zodoende in gevaar komt. Voornamelijk de 3 E's (ethics, economics & epistemology) zijn in hun ogen de zwakke plekken van amateuristische journalistiek.

Voor het internettijdperk kon Pietje uit Oost Knollendam misschien wel schrijven, maar hij moest wel van goede huize komen wilde hij uitgegeven worden. Nu hoeft niemand meer te bedelen bj de krantenmagnaten: het anarcho-monarchisme zegeviert op internet: "ieder koning op zijn eigen eiland". Pietje schrijft zijn stukje of schiet zijn plaatje en post het. Klaar. De hele wereld kan het lezen, niets en niemand staat dat in de weg. Je hele wezen schreeuwt: The New York Times heeft gelijk! Weg kwaliteit.

Recente gebeurtenissen waarbij ik de media van dichtbij aan het werk heb gezien hebben mijn mening in deze iets subtieler gemaakt. In alle gevallen was er sprake van interessant tot zeer interessant nieuws. Eentje daarvan zelfs zo dat het het journaal op 1 repetitief haalde. Wat ik in het echt zag en wat de weerslag daarvan werd op de officiële kanalen lagen hemelsbreed van elkaar.

De gestuurde en betaalde journalisten kwamen zagen en overwonnen. In de zin dat ze zich postten op de in hun ogen meest strategische plek, een paar saaie foto's cq een verplicht minuutje video schoten en vertrokken. Time is immers money. Gelukkig was er internet! Binnen een paar dagen stroomde het van de prachtigste reportages. Honderden foto's en video's gemaakt op cruciale momenten van het gebeuren, terwijl de officiados geparkeerd stonden te wachten op hun aangewezen plek. Beelden die stuk voor stuk mooier en boeiender waren dan alles wat in de krant of TV is getoond.

Bij gebeurtenis nr. 2 kwam de officiële pers niet eens, terwijl de nieuwswaarde groot was. Het publiek moest het, wederom, met het werk van citizen journalists doen.

Deze twee recente gebeurtenissen hebben mij een paar dingen geleerd. Zou het niet zo zijn dat het gevestigde journalisme zijn eigen graf heeft gegraven door de ondermaatse kwaliteit van hun zgn vakwerk? Zou het niet zo zijn dat het publiek baat heeft bij de tomeloze inzet en oprechte belangstelling van geïnteresseerde amateurs?

Kwaliteit zult u roepen. Technische kwaliteit? Ook dat is in dit digitale tijdperk binnen velens bereik. Kwaliteit van het onderzoek dat gepleegd moet worden? Als ik niet beter wist dan had dit argument veel gewicht gehad in mijn overwegingen. Maar helaas. In mijn kennissenkring bevindt zich de archivaris van een groot informatief weekblad. Toen ik haar eens vroeg wat voor bronnen de (vermaarde) journalisten bij haar raadpleegden, viel ik steil achterover. Nooit, never nooit, is haar in haar lange loopbaan gevraagd een boek tevoorschijn te halen. De journalisten bleken hun informatie uitsluitend via... eerdere artikelen van andere journalisten te krijgen. In deze tijd zou je dat niet raar vinden: iederen staat vrij om zelf op internet wetenschappelijke publicaties te raadplegen, buiten de archivaris om. Maar voor die tijd? Ronduit dubieus. En stuitend. Ik, in tegenstelling tot critici van citizen journalism zoals Vincent Maher, heb die zgn serieuze journalistiek sindsdien nooit meer kunnen vertrouwen. Het bleek immers een in zijn eigen staart bijtende slang te zijn.

Daarom ben ik de hordes onbetaalde en onprofessionele ploeteraars elke keer dankbaar als zij weer eens gedegen verslag maken van een voor mij interessante gebeurtenis waar de gevestigde pers zijn neus voor ophaalt, en hun werk gratis op internet zetten. Zeker nu in Teheran een revolutie losgebarsten is waar zware censuur op ligt, en die enkel door amateurs verslagen kan worden. Het moet eens gezegd worden: Dank jullie allemaal! Keep up the good works!

Mutatis mutandis

Dingen die gebeuren en die je beter kunt bekijken in het licht van veranderde omstandigheden:

-Duizenden jaren geleden verloor de naar het Noorden getrokken mens zijn pigmenten. Ze waren niet meer nodig waar de zon sporadisch scheen. Het was eerder een last: met zo'n huid moet je juist veel UV-straling hebben, anders krijg je tekorten _ aan vit. D bijvoorbeeld. In het afgelopen tijdperk paste de Noordeling in dermatologisch opzicht goed bij zijn leefomgeving. Nu dat Phoebus niet meer weg te slaan is, hebben wij misschien baat bij wat bescherming in onze huid & haar. En daar komt de pigmentrijke immigrant in beeld. Als deze immigrant ook nog zorgt voor verkleuring van de bleekhuidjes van de autochtonen door interculturele teelt, dan hebben we een win-winsituatie. Zegt u immigratie? Ik zeg pigmentatie. Islamisering? Pigmentisering!

-Hoofddoeken en burka's: wordt gezegd dat ze er voor de kuisheid van de vrouw zijn. Mij best, maar ik zou zweren dat het prosaïscher in elkaar zit. Mocht ik, bijvoorbeeld, in een snikdroge woestijn rondlopen dan wist ik niet hoe snel ik me in zo'n doekentent zou hijsen. Het is nu eenmaal praktisch in zo'n contrei; het beschermt je tegen de zon en het rondvliegend zand. In een bedouïnecampement kun je eenmaal niet elke dag je haar wassen. In Amsterdam centrum is zo'n omvangrijk stuk kleding minder noodzakelijk. Het kost echter tijd voordat de nazaten van de bedouïnen daar achter komen. Ondertussen moet de draagster dagelijks vit.D-pillen innemen tegen gebrek aan fotosynthese.
Als de opwarming van de aarde doorzet, echter, dan verandert Nederland wellicht in een grote zandvlakte, waar de hete winden overheen gieren. Tja, dan is het niet zo gek om een paar nikaabs en boerka's achter de hand te hebben. Mocht het water de overhand krijgen, dan heb je meer aan een reddingsboei.

-Homo's: vroeger werden ze verketterd. Nu gaan steeds meer landen over tot het legaliseren van het homohuwelijk. Vroeger waren er weinig mensen op aarde. Het fokken van nieuwe zielen werd aangemoederd. Nu hebben we een bevolkingsoverschot en is het mooi meegenomen als de menselijke zoogdieren onbeperkt kunnen neuken zonder dat ze de 7 miljardgrens passeren.

-Kinderen: vroeger werden ze strak in het gelid gehouden. Ze moesten stil zijn. Het kon niet anders met die kroostrijke gezinnen, anders zou moeder gek worden van het gekrijs en zou vader zijn krantje niet meer kunnen lezen. Kinderen krijgen had een vanzelfsprekendheid die nu benijdenswaardig lijkt. Je kreeg ze, je kleedde ze, je voerde ze, je zorgde dat ze min of meer gezond de volwassenheid ingingen... dat was het een beetje. Nu zijn het kostbare pareltjes geworden waaraan de geboorte een ware planning vooraf gaat. Eenmaal op aarde aanbeland wordt de worp met vergaande egards behandeld. Het kind is koning. Het mag alles. Tot grote ergenis van de omgeving, die daar ook niets meer van mag zeggen. Gadegeslagen door de zuchtende spijtoptanten ontnemen de schepsels elk weldenkend mens de lust om nog meer wezentjes te produceren. Wat nu zo verschrikkelijk goed uitkomt: er zijn er immers al veels te veel van.

Transgeen

Ik ben een kat in een verkeerd lichaam. Ik verlang naar een zachte vacht die ik schoon zou likken. Ik lig een gat in de dag, en in de nacht, te slapen. Je kan me dan op mijn buik aaien en ik spin. Als een vogel langs vliegt, spring ik naar het raam. Een vluchtende muis heb ik al bloothandig gepakt. Dat voelde mieters.

Praten met mensen gaat me steeds slechter af. Met mijn poezenvrienden, daarentegen, kan ik uitstekend communiceren. Ik begrijp alles wat ze bedoelen. Ik vòel wat ze voelen. En omgekeerd.

Ik menstrueer 1 keer per jaar, in de lente. Dan ben ik vatbaar voor seks. Een maand of wat later werp ik drie jong tegelijk.

Dokter, zo kan ik niet langer leven. De mens eist van me dat ik mensendingen doe: werken, koken, praten. Ik kan dat niet meer. Dokter, mag ik een operatie om kat te worden? En zit zo'n operatie in het ziekenfonds?

Kant noch wal

We schrijven in de nadagen van de verkiezingen voor het Europees parlement. De PVV heeft zijn achterban op een wonderlijke manier zien te mobiliseren. Wat resulteert in een heuse gang van vier afgevaardigden die binnenkort naar Brussel zullen togen om de belangen van Nederland te behartigen.

Hoe lang dat zal duren, dat behartigen, is de vraag. De ervaring leert dat europarlementariërs zich binnen een mum van tijd ontpoppen als... Europees. Ze omarmen het Europees belang en laten de teugels van het Nederlandse vieren. Het moet nu eenmaal niet lekker voelen, laat staan verheffend, om tussen al dat hoogstaande diplomatenvolk te zitten doordrammen over je lapje grond, terwijl ze om je heen verwoed bezield met Fort-Europa bezig zijn, het überdoel, de moeder aller oplossingen voor de wereldvrede, de Graal van het nieuwe millenium.

Maar goed. Prachtige taferelen de laatste dagen bij het bekend maken van de uitslagen. PvdA, CDA, Groenlinks, ze verdrongen elkaar met het beste antwoord op de vraag: "Hoe hebben we dat kunnen laten gebeuren?" Waarbij ze elkaar voortdurend tegenspraken, ook binnen dezelfde partij.

Zo ging het bij de PvdA: een lokale bestuurder zwoer dat de uitslag van generlei betekenis was voor het algemeen functionneren van de partij. Diezelfde avond corrigeerde minister Eberhard van der Laan hem publiekelijk: de PvdA diende wel degelijk de hand in eigen boesem te steken, en wel onmiddelijk, zoveel tijd hebben we niet meer, weten jullie nog? In 2011 wordt er weer gestemd, luitjes, en dan zal het over onze pluchestoeltjes gaan.
Zoiets.
Maar ja, Eberhard van der Laan woont in de Baarsjes. Dan weet je: stiekem begrijpt hij die PVV-stemmers als geen ander. Zijn handen jeuken om aan de slag te gaan, en dit keer niet met een potje geld voor buurtbarbecuën.  

Misschien is hij de enige in ambtelijk-politiek Nederland. Minister-president Balkenende haastte zich om uit te leggen dat het hier om de verkiezingen voor Eu-ro-pa betrof, niet voor Nederland dus (voor de idioten onder jullie die dat niet door hadden en die massaal zijn gaan stemmen), en dat de uitslag verder niets zegt. Wat was zijn commentaar geweest bij een verpletterende overwinning voor de regerende partijen? Ik durf te fantaseren dat onze Jan-Peter dan flink op zijn borst had geslaan en had getrompetteerd: "Alle lof! Alle lof voor de regering van Nederland! Dit is een grootse dag, de bevestiging van Ons Grote Gelijk en Onze Uitmuntende Kwaliteiten als Bestuurders."


We zullen het nooit weten. Ondertussen mocht Wilders aanschuiven aan een tafel van partijbonzen. De vraag die hij stelde was: "Een maand geleden riepen jullie allemaal 'Wij weigeren met de PVV te regeren.' Wat is jullie antwoord nu als ik dat opnieuw zou vragen?" Een bij een spraken zij hun stellige voornemen om nooit en te nimmer met de PVV in zee te gaan. Achter deze ferme taal las je in hele kleine letters: "En het kan ons worst wezen hoe het volk daarover denkt. Waar bemoeien zij zich mee? Ons een potje komen uitleggen hoe wij moeten regeren. Stelletje ongeletterde debielen. " Een staaltje democratische inborst waar geen interviewer over viel. Waarbij Agnes Kant de kroon spande: waar het de anderen lukte om hun verontwaardiging in beschaafd Nederlands te uiten, opende zij haar grote mond en zette zij het meteen op een schreeuwen: "WAAIJ ZULLEN NOOOIT MET EEN PARTAAIJ SAAMENWERKEN DIE EEN GROEP UITSLUIT OP GROND VAN HUN RELIGIE." Keihard.

Net Marijnissen, dacht ik. Hèbben we een vrouw aan het stuur van de SP, dan moet ze van zichzelf net zo doen als de opperaap. Had ze op dezelfde manier alle regels der fatsoen laten varen als niet de hoogblonde Wilders tegenover haar zat maar een niet al te blanke, shariaminnende imam? Ik zucht. Maar ga spoedig over tot bulderend lachen, want de kermis der malle politici gaat onverdroten door. U zult de komende twee jaar zowel PvdA als CDA hun tanden en hun nagels diep in hun regeringsstoeltjes zien zetten, steeds dieper, en pure angst in hun ogen aanschouwen. We beleven heerlijke tijden.

Aan de lijn

"Françaises doen niet aan de lijn" luidt de oneliner. Het is een mythe. Nergens wordt zo veel hardcore gelijnd als in Frankrijk.

Hoe Mireille Guiliano, schrijfster van "French women don't get fat" en zelf geboren en getogen in Frankrijk, aan deze wijsheid komt is mij een raadsel dat ik niet anders kan verklaren dan door te speculeren dat zij in een reservaat heeft gewoond. Een reservaat vol ultradunne Françaises die niet lijnen.

Ik, daarentegen, ben opgegroeid tussen de (beeldschone en dunne) Françaises van allerlei pluimages, en geloof mij, zij letten wel op de pondjes. Al-le-maal. Al-tijd. Ob-se-sief. Om er gek van te worden.

Gelooft u mij niet? Bij uw volgende bezoek aan mijn land van oorsprong, loop een willekeurige bureau de tabac binnen en aanschouw het assortiment aan damesbladen. Mits in de juiste tijd van het jaar kan het u niet ontgaan: geen enkel tijdschrift waagt het een dieetloze cover te tonen. U wordt er duizelig van? Ik ook.

O wat was ik blij toen ik in Nederland aankwam. De vrouwen waren er zo lekker dik. Niet obees dik, lallig dik of ander ongezond dik, maar gewoon lekker in hun vel, ongegeneerd mollig en gespierd, sterk. Ze blaakten van gezondheid. Zelfs in hartje Amsterdam, terwijl hun pendanten in de Franse hoofdstad schuifelden door betonnige decors als lijkbleke en graatmagere schimmen. Opgetut met felle lippenstift en omringd door een wolk van parfum, dat wel.

Hoe goed ik me ook probeer te herinneren, ik kan het door Mireille Guiliano geschetste beeld niet thuis brengen. Als je in Frankrijk niet regelmatig op dieet gaat, dij je onherroepelijk uit. Hoe zou het anders kunnen? In een land waar lunchen elke dag zo'n twee uur in beslag neemt en waar je het 's avonds nog eens dunnetje over doet _ in weerwil van nog een hardnekkige mythe. Waar elke maaltijd van minimaal een glas alcohol vòòr en een glas tijdens wordt voorzien (waar het heus niet altijd _ nog een mythe _ om wijn gaat, maar dikwijls om bier)? Waar feestdagen opgeluisterd worden door heuse banquets, dwz eindeloos taferellen onderbroken door trous Normands? Olijfolie zegt u? o-O die was ik vergeten. Olijfolie, waarempel. Het moet wel de olijfolie zijn die de dames slank houden. Vast en zeker.

Mijn vriendinnen en mijn zussen doen het zo: ze koken voor de heren. Zelf eten ze drie keer niks. En als ze zich toch eens per ongeluk laten gaan, dan volgt een dag van vergaande ascese met magere bouillon, twee blaadjes kropsla zonder dressing en een halve appel toe. Ook hebben zij àllemaal, àlle diëten uitgeprobeerd, waarbij het innemen van dubieuse preparaten (zoals schildklierextract) niet wordt vermeden. Eentje van hen is zelfs, uitsluitend op esthetische gronden, tot anorexia toe gegaan. Met uitstekende resultaten: zij was een heel jaar de magerste van ons allemaal.

Maar nee, de Française lijnt niet. Weet u wie niet lijnt? De Nederlandse vrouw. En zij is de mooiste vrouw van de hele wereld.